In memoriam Kaya

Het was niet eerlijk..
Kaya rust zacht
..wij zullen je nooit vergeten!

Team stichting PAWS

 

---

Kaya’s laatste reis. (I.M.)

De laatste dag van het jaar 2003 was je geboortedatum.
Op de laatste dag van februari 2004 kreeg je een eigen baasje.
Er kwam een herplaatsing, het baasje had problemen.
Omdat het baasje jou wilde beschermen kwam je terug bij PAWS.
In je opvanggezin leefde je probleemloos met de kinderen en verschillende honden.
Jouw nieuwe en laatste baasje nam je mee op 28 augustus 2005 .
Maar lieve KAYA, januari 2006 werd veel te vroeg jouw laatste maand
Men heeft je laten inslapen en niet omdat je ziek was.
Nee, je reageerde te fel op andere honden. Men had geen begrip voor jou!
Wat hadden wij je graag een laatste kans willen geven.
WIJ van PAWS hebben ten alle tijden het laatste woord!
Maar jouw adoptiebaasjes beslisten zelf.
Wat hadden wij je graag een ander adoptiegezin toegewezen!
KAYA jij was van ons, we krijgen je niet meer terug,
maar als laatste willen we je laten weten.
dat we je nooit, nooit … zullen vergeten.
Rust zacht lieve Kaya.

Namens het PAWS team

 

---

 

Kyra
Hieronder ziet u Kyra.
Kyra was er slecht aan toe maar is inmiddels helemaal opgeknapt.

 

 

---

 

Ervaring van een opvanggezin
Hallo Allemaal,

Sedert vorig jaar hebben we de stoute schoenen aangetrokken en ons aangemeld als opvanggezin voor de stichting PAWS. Nadat we enkele maanden tevoren een artikel over de stichting in de plaatselijk krant hadden gelezen. In eerste instantie wisten we niet goed wat op ons af zou komen, vandaar dat het enkele maanden duurde eer wij contact hebben gezocht met Rita Rebel. Na een goed gesprek met haar waren we helemaal overtuigd dat dit hetgeen was wat wij wilde doen. Wij wilden toch iets doen voor de in eerste instantie “kansloze” honden. Toen brak de dag aan dat we ons eerste opvanghondje gingen ophalen bij Rita, Janna. Janna is een kruising mechelse herder. Janna was al een tijdje bemiddelbaar. De eerste kenismaking met onze eigen honden was niet helemaal succesvol, maar het ging allemaal. Voor ons was het natuurlijk ook allemaal nieuw en we wisten ook niet goed hoe en wat. Maar al snel stal zo ons hart en was ze een deel van ons gezin. Totdat we voor het eerst dat ene telefoontje kregen, Janna was geplaatst. Het gezin dat Janna wilde opnemen is zelfs twee keer helemaal vanuit Lelystad naar Zuid Limburg komen rijden. Dat zat, en zit, dus wel goed. Het eerste afscheid viel ons heel zwaar. Janna was slechts een maand bij ons geweest en toch waren we heel erg aan haar gehecht. We hebben ons toen even een moment afgevraagd of we dit wel wilde. Maar het tweede hondje stond al te trappelen om opgevangen te worden, dus veel bedenktijd hadden we niet. Gelukkig hebben we doorgezet, inmiddels heeft ons zevende opvanghondje een goed tehuis gevonden en voelen wij waardering voor ons “werk”. De reacties van de nieuwe eigenaren zijn fantastisch. Foto’s en mailtjes van gelukkige eigenaren en stralende honden geven ons de kracht en voldoening om verder te gaan.
Kortom terugkijkend op het afgelopen jaar zijn we blij dat we dit via de Stichting PAWS voor de honden kunnen doen en hopen nog veel opvanghondjes te mogen begeleiden naar een betere toekomst. En willen wij iedereen die twijfeld over het worden van opvanggezin onze ervaring meegeven hopende ze over de streep te halen om ook opvanggezin te worden.

Voor iedereen fijne feestdagen en voor de hondjes een betere toekomst.

Liefs,

Leon en Diana
Pootje van Rocko en Sita

 

Werkbezoek van Gina en Rita in Roemenië
Eindelijk is het zover Gina en ik gaan samen op werkbezoek in Roemenië. Ons doel is onze asielen in Campina Oradea en Mioveni te bezoeken, en tevens te helpen met het vervoeren van de geplaatste honden naar hun nieuwe baasjes over de Hongaarse grens. Ook zullen we twee andere asielen bezoeken om medicijnen en andere spullen af te geven. Het Espiranta-asiel in Boekarest en het Asiel van Tony in Campulung. En meteen zouden we ook gaan kijken wat we in de toekomst voor deze noodleidende asielen kunnen doen. En natuurlijk niet te vergeten het asiel PFCC-Mioveni, en de asielen waar we mee samenwerken FPCC-Campina en FPCC-Oradea.

Aangekomen in het Speranta-asiel (Boekarest), natuurlijk eerst kennis maken en de medicijnen afgegeven en dan een heleboel hondjes knuffelen. Er zijn ongeveer 900 honden en bijna allemaal zo sociaal en lief.Het viel ons op dat veel witte honden helemaal zwart/ grijs waren. Dit komt omdat het eten (gebrek aan hondenbrokken) voor de honden nog op een houtvuur wordt gekookt.Vanwege de warmte van het vuur houden veel van de loslopende honden zich daar op. En de rook en as maken de honden zo zwart. Op ons verzoek mochten we twee honden uitzoeken om mee naar het FPCC-asiel te nemen en later in Nederland te plaatsen. Alba en Cocalina. U begrijpt natuurlijk wel dat het heel moeilijk was om uit 900 honden te moeten kiezen. Maar we waren natuurlijk blij voor deze beide honden. De volgende dag zijn we naar het Campulung asiel gegaan Dit wordt geleidt door Tony een wat excentrieke vrouw met veel liefde voor haar honden. Ze geeft overdag les op school om geld voor het asiel te verdienen. Er zijn daar ongeveer 300 honden met 3 medewerkers die voor de honden zorgen. Ook hier mochten we twee honden meenemen Pita en Ella 2 zusjes zeer lief. Pita staan op het moment op onze site! En Ella moet nog naar Nederland komen, maar zal ook binnenkort op de site verschijnen. Ondertussen zijn er afspraken met Tony gemaakt om bij de honden die niet gesteriliseerd /gecastreerd zijn dit alsnog te laten doen. Dit natuurlijk mede dankzij de hulp van Robert Smith. In de toekomst zullen wij proberen meerdere honden uit beide asielen te plaatsen.

We hebben ook FPCC- Mioveni, FPCC- Oradea en het Fpcc- Campina bezocht. Het ziet er daar overigens erg georganiseerd en keurig netjes uit. Maar ook hier helaas zoveel honden.In deze asielen worden dus dagelijks vele honden gecastreerd/gesteriliseerd. Eigenlijk aan de lopende band. Het was erg interessant om te zien hoe dat gebeurde.

We hebben ontzettend veel gezien, en het heeft zo als altijd een diepe indruk op ons gemaakt. Teveel om alles op te schrijven, de overvolle asielen, de vele zwerfhonden langs de snelweg en in de steden. Helaas ook de vele doodgereden honden. Sommige honden waren slim en hadden het beter getroffen, ze hielden zich op bij de benzinestations, omdat daar wel eens iemand zo vriendelijk kan zijn om hen eten te geven. We zien zoveel honden op de straat allemaal even lief en vriendelijk. Ze zien er over het algemeen goed uit, maar hun vachten zijn vuil en onverzorgd. Ook zie je dat heel veel honden mank lopen. Vaak komt dit toch wel doordat ze in aanraking zijn gekomen met auto’s. Als je daar zo loopt weet je ook dat je niet alle honden kunt helpen. Er zijn er te veel………. Daarom is het zo belangrijk om de sterilisatie projecten op te zetten. Afgelopen week had ik een gesprek met de initiatiefnemer Robert Smith, hij heeft nu een contract kunnen sluiten met al zo’n 15 steden in Roemenië, en dit voor 10 jaar, fantastisch Robert! Dit betekent dat de gemeenten de honden niet meer mogen vangen en euthanaseren.Zogenoemde catch-teams van FPCC zullen de honden in die steden van de straat halen en hen naar het desbetreffende asiel brengen, waar ze allemaal gesteriliseerd/gecastreerd zullen worden. De honden worden dan tevens geënt en ontvlooit, waarna ze na een week herstel weer op hetzelfde plekje worden teruggebracht. Sommige honden kunnen helaas niet meer terug, en die worden dan in het asiel gehouden of in het buitenland geplaatst. Ik hoop echt dat Robert Smith nog heel veel contracten met gemeenten kan/mag afsluiten. Want dit is echt de enige manier om het hondenaantal terug te brengen op een humane manier.

Rita