Op 14 juli 2009 waren er branden in Turre. Lees hieronder het vertaalde verslag van Didi:

De brand bij ons asiel

Toen ik op dinsdagmiddag 14 juli aan het werk was in de dierenkliniek van PAWS, rook ik opeens brand. Ik ging snel naar buiten en toen ik om me heen keek, zag ik tot mijn grote schrik inktzwarte rook rechtsachter het PAWS-terrein opdoemen. Het waaide die dag erg hard en ik realiseerde me dan ook dat de brand niet op het terrein woedde, maar afkomstig was uit de bergen, waar ik ook in de verte duidelijk vuur zag. Het weer was die dag heel vreemd geweest, met eerst intense hitte, daarna zware bewolking en een kort onweer met bliksem. Achteraf is gebleken dat de brand ook is begonnen met twee blikseminslagen. In Campico, waar Bernd en Margret wonen, sloeg de bliksem voor de derde keer in, maar deze brand kon meteen worden gedoofd.

We zagen het vuur snel heviger worden en er waaide ook steeds meer rook onze kant op in de richting van Turre en het PAWS-terrein. François van Clinivet die net onder de brandhaard in Alfaix woont, snelde zich naar huis naar zijn dieren.

Hoewel de brand op dat moment nog ver weg was, maakte ik me zorgen dat het vuur zich een pad omlaag zou banen richting het PAWS-asiel. Om het zekere voor het onzekere te nemen, begon ik in gedachte een evacuatieplan op te stellen. Ik liet mijn telefoonnummer en dat van mijn man achter bij de vrijwilligers in hun caravans, zodat ze wisten wie ze in geval van nood moesten bellen (ze spreken geen Spaans en kunnen dus geen brandweer of politie bellen).

In de loop van de middag en vroege avond zorgde een harde wind ervoor dat de brand zich snel uitbreidde (bergafwaarts richting Turre, Los Gallardos, in de richting van PAWS). De inwoners en toeristen van de bergdorpjes Cortijo Cabrera en Cortijo Grande werden geëvacueerd en de meesten van hen zochten lagerop onderdak in het dorpje Turre. Ook onze Nederlandse medewerkster Trix moest samen met haar 9 honden en 2 katten haar woning Molino de la Higuera ontvluchten en tijdelijk `asiel` zoeken bij PAWS.
De brand bleef zich uitbreiden en in het hele gebied, tot in Mojácar, Vera en Cuevas, waren de gigantische rookpluimen al van vele kilometers afstand te zien. In de naburige dorpjes regende het as en de dorpbewoners veegde de as bijeen in grote hopen zwarte sneeuw. ’s Avonds op mijn weg terug van een afspraak in Cuevas nam ik de snelweg zodat ik bij PAWS kon langsgaan om te controleren of alles in orde was. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het terrein in de verte zag liggen: de hele berg stond vanaf de top tot aan de dorpjes aan de voet van de berg in brand.  De wegen waren afgesloten en overal liepen mensen en hulpdiensten rond.  Het leek wel een rampenfilm.  Ik zag rijen auto´s vol mensen Turre ontvluchten en met paardentrailers werden de paarden uit de twee stallen in het gebied in veiligheid gebracht. Het vuur had inmiddels de randen van het dorp bereikt.  Met vrachtwagens werd in allerijl geprobeerd een aarden wal op te werpen om te voorkomen dat het vuur het dorp zelf zou binnentrekken.  Ik ging op zoek naar politie. De brand was nu wel heel dichtbij gekomen en ik wilde weten wat ik met de mensen en dieren in ons asiel moest doen.  Ik werd doorgestuurd naar Turre waar een noodpost was ingericht.  Buiten zag ik de helikopters aan de grond staan, waarmee men overdag de brand had proberen te blussen. In de tent met computers probeerde het personeel van de hulpdiensten iedereen zo goed mogelijk te helpen.  Ik werd herkend door de vrouwelijke burgermeester van Mojácar, die mij direct te woord stond.  “Bent u hier voor de dieren?”, vroeg ze me. Ze zochten de coördinaten van het asiel op in de computer en zeiden dat ze niet verwachtten dat het vuur PAWS die avond zou bereiken. Voor alle zekerheid noteerden ze toch mijn contactgegevens en het aantal mensen dat zou moeten worden geëvacueerd (dat waren er vier:  Pablo, Loes, Urs en nu ook Trix), plus het aantal dieren, zo´n 130, waaronder de geëvacueerde dieren van Trix en de katten in het kattenpension. Ze keken me ontzet aan; zoveel dieren hadden ze niet gedacht! Ik vertelde hen dat ik veel tijd nodig zou hebben om ze allemaal in veiligheid te brengen en dat ze me ruim van tevoren moesten bellen, zodat we een efficiënte evacuatie voor alle dieren konden organiseren. 
 
Ik hield voortdurend telefonisch contact met François. Hij zat thuis met een groot aantal dieren opgesloten met een vuurzee op 500 meter afstand van zijn huis.  De wegen waren afgesloten, zodat hij de dieren niet met de auto kon evacueren, alleen te voet. Uiteindelijk kreeg men de brand in de buurt onder controle, waardoor het directe gevaar was geweken.

Het was bijna 12 uur ´s nachts toen ik naar mijn huis in Mojácar reed. De lucht boven mijn woonplaats was felrood door de gloed van het vuur. Ik had vernomen dat de vlammenzee nu onze richting op kwam. Thuis aangekomen trof ik de nodige voorbereidingen om in geval van nood snel te kunnen ontsnappen. Dit betekende dat ik 8 paarden, 8 honden, 2 vogels, 14 schilpadden en één schoonmoeder in paraatheid moest brengen. Omdat we aan het strand wonen, hadden we besloten onze toevlucht op het water te zoeken. 

De inwoners van de urbanisatie La Parata, in de heuvels tegenover mijn huis, waren inmiddels al geëvacueerd. Onze vrienden die daar wonen, brachten de nacht op hun boot door. Ze waren de hele nacht opgebleven om vanaf het water naar de dreigende, bloedrode lucht te kijken.
 
De volgende ochtend zag ik dat de brand nog maar één heuvel en dal bij ons verwijderd was. Het slechte nieuws was dat het vuur niet alleen erg dichtbij was gekomen, maar ook nog eens richting het huis van Karen Polansky, de voorzitter van PAWS, trok.  De berg voor haar huis stond al in lichterlaaie.  Toen ik haar belde, vertelde ze dat ze bezig was de gezinsauto’s vol te laden met hondenmanden en riemen, en drinkkommen en flessen aan het verzamelen was. Ze was alles in gereedheid aan het brengen om haar eigen 6 honden en haar opvangers (moeder met 5 pups) en een kat en drie vogels te evacueren.  Gelukkig werkten de hulpdiensten onafgebroken door.  Boven ons vlogen blusvliegtuigen en helikopters met grote containers vol water af en aan om het vuur te blussen. Stadsbussen, brandweerwagens, busjes en terreinwagens voerden voortdurend nieuwe brandweermannen aan en brachten de vermoeide mannen die hun dienst erop hadden zitten, naar huis. Op vrijdagmiddag hoorden we de laatste helikopter. Het vuur was verder opgerukt door de bergen richting Carboneras, maar men was de brand nu eindelijk meester. Hier en daar ontstonden nog kleine brandjes, maar deze zijn volgens mij inmiddels allemaal geblust of op zijn minst onder controle.
 
Na een zeer natte winter was de natuur dit voorjaar groen en weelderig. Door de zomerhitte werd alles al snel dor en droog; een ideale voedingsbodem voor natuurbranden. Huizen raakten beschadigd en sommige werden zelfs in as gelegd. Eén restaurant brandde volledig af. Het allerergste is dat veel dieren en planten de brand niet hebben overleefd. In de bergen leven veel wilde zwijnen, schilpadden, slangen, konijnen, dassen, vossen en vogels en in juli zijn veel van hen nog erg jong. Waarschijnlijk zijn veel van deze dieren in de brand omgekomen. Verder hebben veel mensen in de bergen hele kuddes schapen en geiten verloren.
 
Dit was mijn verhaal. Ik weet zeker dat nog veel meer mensen een verhaal te vertellen hebben. Het landschap in de Cabreras en Cortijo Grande is nu zwart en geblakerd. 
 
Didi

Vertaling door Simone Schaeken van The Language Factory

Op 14 juli 2009 waren er branden in Turre. Lees hieronder het verslag van Didi:

On Tuesday afternoon, July 14, whilst working in the PAWS vet clinic, I came outside because I smelled smoke.  Looking around I saw some very black smoke off at the far end of the right side field by PAWS. I got worried, but as the wind was so very strong, I realized that the fire was not burning there at all but was blowing down from the mountains, where I spotted an obvious fire off in the distance. The weather had been very strange that day, with terrific heat, then heavy clouds and a brief thunder storm with lightening. Evidently, two lightening strikes are what started the fire, with a third hit at Campico, where Bernd and Margret live (this fire was put out immediately).

We could see the fire growing quickly and there was more smoke drifting down and starting to spread all through Turre and by PAWS. François from Clinivet rushed home to his pets because he lives in Alfaix, just below the fire. 

While still off in the distance, I worried that the fire would travel down to PAWS, and I started mentally laying out an evacuation plan, just in case. I left my husband´s and my phone numbers with the caravan volunteers so that they knew who to call in the event of an emergency (they don´t speak Spanish so they could not call the authorities). 

During the course of the afternoon and early evening the fire was spreading quickly with the help of the very strong winds (direction down the mountain, towards Turre, Los Gallardos, direction PAWS). Cortijo Cabrera and Cortijo Grande residents and holiday-makers were all evacuated out and most came down into the town of Turre. Also, Trix, our Dutch helper was evacuated out of her residence, Molino de la Higuera, along with 9 dogs and 2 cats. She moved them and herself down to PAWS. 

The fire continued to spread and the clouds were huge all around the area, all the way in to Mojácar, Vera and Cuevas. You could see the plumes of smoke from many miles away. Ash was raining down on the nearby towns, and people were sweeping it up like it was black snow. Returning that evening from an appointment in Cuevas, I took the motorway so that I could go by PAWS and make sure all was ok. I could not believe the site in the distance: the entire mountain was on fire, from top all the way down to the towns below. Roads were closed off and there were people and emergency personnel everywhere. It was like a disaster movie. I saw lines of cars full of people driving out of Turre, and horse trailers loaded up, evacuating the horses from the two stables in the area. The fire was all the way down to the town. Trucks were working like crazy to make a fireblock of dirt so that the fire could not pass into town itself. I looked for some police as now the fire was much closer and I wanted to know what to do about those in our shelter; people and animals were at risk. In the town of Turre they had set up an Emergency Station, and I was directed there. Outside the helicopters that had been fighting the fire during the day were on the ground. There was a tent full of computers and emergency personnel helping everyone. I was recognized by the Mayoress of Mojácar and received immediate attention. “Are you here about the animals?” she asked me. They looked up the shelter coordinates on their computers, the direction of the fire and the wind and did not think that the fire would reach PAWS that evening, but took my contact details just in case, plus the number of people to evacuate (four: Pablo, Loes, Urs and now Trix), plus the number of animals, about 130, including Trix´s evacuees and the cats in the cattery. They looked at me in horror: that is a lot of animals to evacuate. I told them that I would need lots of time to get them all out, so that they were to call us in plenty of time so that we could organize an efficient evacuation of all. 

I kept constant telephone contact with François, who was trapped in his home with many animals, with fire 500m from his house. The roads were closed so he could not drive the animals out, but could only get out on foot. In the end, the fire was contained nearby so he was able to stay safe. 

When I drove home, almost at midnight, I could see the sky was bright red over Mojácar, my home, with the glow of the fire.  I had heard that the fire was now heading our way. I then got everything ready at my place for a quick escape if we needed to: 8 horses, 8 dogs, 2 birds and 14 tortoises plus one mother-in-law to get out. We live on the beach so we just would take all down to the water. 

La Parata urbanization, just in the hills across from my house, had been evacuated; our friends live there and spent the night on their boat, watching the horrendous fire-skies all night long from out at sea. 

The next morning I could see the fire was quite close to us, just one hill and valley away. The bad news was that it was now very close and moving towards Karen Polansky´s house, the PAWS President. The mountain in front of her was all alight.  I called her and she was in the middle of preparing her family vehicles with dog crates, gathering leashes and water bowls and bottles, ready to evacuate her own 6 dogs and her foster family of mother and 5 pups, plus a cat and 3 birds. Fortunately, the emergency services worked without stopping. Planes and helicopters were flying over head constantly, the later with big containers suspended from them that they fill with water and dump on the fire. Buses, firetrucks, vans and four-wheel drives were going by all the time bringing in new firefighters, and taking out the tired ones that were going off duty.  We heard the last helicopter Friday afternoon. The fire had continued to blaze across the mountains towards Carboneras but was finally under control. Small little bursts of fires were still occurring here and there, but are, I believe, all put out now or at least under control. 

After a very wet winter, in which all the countryside was green and growing but then turned brown and dry with the summer heat, made for a perfect brush fire season this year. Homes were damaged and some destroyed, and a restaurant burned down.  The very sad thing is all the wildlife and plants that succumbed. The mountains have wild boar, tortoises, snakes, rabbits, badgers, foxes and birds, and being July, many of them were still young.  I think there must have been a lot of wildlife casualties. I know that many people in the mountains lost whole herds of goats and sheep. 

Well, that´s all that I know and I am sure that many others have more stories to tell. The countryside in the Cabreras and Cortijo Grande is now black and charred . 

Didi