WIE ZIJN WIJ?

Rita Rebel

Ik ben Rita Rebel, voorzitter bij stichting PAWS. Als groot hondenliefhebber heb ik zelf inmiddels een aantal honden dat niet meer op 1 hand te tellen is, en waar ik dagelijks veel plezier aan beleef.

Tijdens vakanties in zuidelijke landen, vielen mij vooral de vele straathonden op. Helaas kon ik niet veel meer doen, dan wat de meeste toeristen zullen doen, een aai en wat brood of een koekje aan het arme dier geven. Ik had destijds nooit gedacht dat er een mogelijkheid bestond om meer te doen voor deze zwerfdieren. Gelukkig bleek het tegendeel waar, en is het wel degelijk mogelijk om met de juiste en vooral betrouwbare dierenbeschermers in het buitenland, iets goeds op te zetten.
Serieuze hondenliefhebbers die onze site bekijken, wil ik van harte aanmoedigen om er eens over te denken om een hond via PAWS in hun gezin op te nemen. Het geeft veel voldoening om te zien dat een hond die het zo slecht heeft gehad, na een paar weken goede zorg weer helemaal is opgebloeid. En daar doen we het toch allemaal voor!

Sjaak van Schaik

Mijn naam is Sjaak van Schaik, ik woon in Amsterdam en ben secretaris bij Stichting PAWS.

Zelf vind ik de stichting erg bijzonder omdat alle aandacht gaat naar het welzijn van de honden. De eerste stap is de opvang in bijvoorbeeld Spanje, waar de honden goed worden onderzocht, gesocialiseerd en verzorgd in het asiel. Als een hond geplaatst wordt bij de nieuwe eigenaar, wordt er ook zorgvuldig gekeken waar de hond terechtkomt en blijft de zorg van PAWS doorgaan voor de hond in de vorm van ‘nazorg’, dus alle hondenliefhebbers kan ik een hond via PAWS aanbevelen.

Mijn hond Sammy (een Podenco Enaño) is in februari 2009 naar mij in Amsterdam gekomen. Voor zo’n hondje is het volgens mij een hele overgang om van het warme Spanje in een koud land als Nederland terecht te komen, maar daar was niets van te merken. Hij paste zich zo snel aan en huppelt vrolijk rond in zijn nieuwe leefomgeving.

Gina

Surfen op internet en dan altijd op honden-sites kijken, deed mij belanden op de site van Paws. En daar stond een pup die mij meteen opviel. Maar ja hoe breng ik dat in mijn gezin? Op dat moment hadden we al 2 bejaarde hondjes en nog een van 6 jaar. Maar ze hadden het al lang gezien dat ik steeds naar die foto keek en vonden dat het tijd werd dat ik maar eens naar Rita ging bellen. En zo kwam eind 2001 Barka bij ons, een podenco-mix van 9 weken. Barka is dus onze eerste Paws hond en er zijn er daarna nog een paar bij gekomen, nadat onze bejaarde hondjes overleden waren. Het is zo leuk en heerlijk als je ze een huis en een mandje kan bieden. Maar wij willen er nog veel meer zo een kans geven en je kan ze niet allemaal in huis nemen dus liet ik mij eens laten informeren over het opvangen. Je biedt de honden dan tijdelijk een heerlijke tijd, voor beiden.Want het is heel leuk als er na een tijdje een echt baasje voor ze komt kijken en dat je dan weet dat dat zo’n hondje ook zijn mandje heeft gekregen. Wat best wel eens moeilijk is ook, dat afscheid nemen! Maar een ontzettend goed gevoel geeft het, als je na een paar dagen een telefoontje krijgt, dat het zo geweldig goed gaat. En dan denk je al snel, welk hondje zal er nu weer komen? Ik doe het nu een paar maanden en vind het echt heel leuk om te doen en dat komt mede ook door de goede onderlinge contacten van het Paws-team. Want als beginnend opvanger heb je best wel eens vragen. En de anderen hebben al veel meer ervaring. Daarbij heb ik het geluk dat ook mijn man, zoon en dochter hondengekken zijn. Ik hoop dat ik met dit verhaaltje duidelijk heb kunnen maken waarom wij ons hebben opgegeven om de buitenlandertjes op te vangen en vooral een kans te geven. En wie ik ben? Mijn naam is Gina.

Olga

Hoi,
Ik ben Olga, de webmaster van de stichting PAWS. Mochten jullie foutjes op de site tegen komen, dan weten jullie nu meteen wie de dader is… Zelf heb ik momenteel nog maar één hond die “gewoon” uit Nederland komt. Dumpy is een Jack russell die hier als herplaatsertje is komen wonen. Dumpy heeft deze toepasselijke naam gekregen omdat ze in 1,5 week tijd vier keer “gedumpt” is. Verder wonen hier ook nog twee ex-zwerfkatjes. Ik hoop nog lang vrijwilligerswerk voor stichting PAWS te mogen doen, en ooit zelf een buitenlandertje in mijn huisje te mogen verwelkomen. Wil jij ook een steentje bijdragen? Kijk dan eens bij “Steun ons”?

Leon en Diana

“Onvoorwaardelijke Liefde” zo noemde mijn vader ooit zijn oude teckeltje! Als je ziet op welke manier wij mensen vaak omgaan met dieren, hoe ze misbruikt, uitgebuit en mishandeld worden, schaam ik mij vaak om mens te zijn.De WSPA ( World Society for the Protection of Animals ) verwoordt het treffend met hun slogan:“bescherm de dieren tegen de beesten”.Als je ziet dat honden, die misbruikt als vechthond of bij races, mishandeld of anderzijds gepijnigd, toch nog kwispelend hun vertrouwen in ons niet verloren hebben, dan kun je bijna niet anders dan die onschuldige schepsels een kans te bieden op een mooi leven. De stichting PAWS heeft ons die mogelijkheid geboden. Als opvanggezin bieden wij de buitenlandse honden een tijdelijk onderkomen, om vervolgens naar hun nieuwe en hopelijk laatste baasje te gaan. Ook vangen wij honden op waarbij (om welke reden dan ook) de nieuwe start in Nederland niet meteen gelukt is. Om ervoor te zorgen dat hun vrolijk kwispelende staartjes niet tot stilstand komen,om ervoor te zorgen dat de glans van hun trouwe ogen niet voorgoed verloren gaat, en om ervoor te zorgen dat hun onvoorstelbare geloof in ons niet meer beschaamd wordt, daarom gaan wij voor HUN, daarom gaan wij voor PAWS. Misschien dat zo hun “Onvoorwaardelijke Liefde” voor ons niet helemaal ongegrond blijkt te zijn!
Wij zijn: Leon Cnubben en Diana Slangen

 

Wilma

 

Hallo, ik ben Wilma, moeder van 2 volwassen zonen en ik woon met mijn 2 honden in Eindhoven. Zora is een Podenco Ibicenco en komt uit Spanje en Dorsi uit een Turks asiel. Ik ben sinds 1997 vrijwilliger voor buitenlandse honden en de laatste jaren zet ik me in voor PAWS. Ik hou DoggyNet up to date, help soms mee met een transport en vang als het nodig is een hondje op. Het geeft veel voldoening als je zo’n beestje helemaal ziet opknappen en goed ziet terechtkomen. Ik heb inmiddels 2x het asiel in Spanje bezocht en ik moet zeggen, dat houdt je gemotiveerd! De mensen daar werken erg hard en organiseren diverse evenementen om geld binnen te halen voor de honden. Zolang het nodig is zullen dierenliefhebbers zich in blijven zetten voor de dieren die dat zo hard nodig hebben en daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen.

Anita

Hoi allemaal,
Ik ben Anita, en in januari 1996 ben ik besmet met het hondenvirus toen ik mijn eerste eigen hondje Bo kreeg, een mechelaartje van toen 3 maanden oud die een hele slechte eerste baas gehad had. De angst die dit hondje vertoonde brak mijn hart. Ik ben met haar bij een hele goede hondentrainer terecht gekomen en zo ontdekte ik ook dat er opleidingen bestonden voor instructeur hondentraining en verder ook nog gedragsbegeleiding oftewel hondengedragstherapeut. Ik ben al deze opleidingen gaan volgen en heb deze succesvol afgerond. Door deze opleidingen kon ik steeds beter het gedag van Bo begrijpen en trainen en heb aan haar ruim 13 jaar een gouden hond gehad…Ik leerde daar ook: voor een hond is alleen maar alleen – dus van lieverlee zijn er soortgenootjes bijgekomen – zodat we hier meestal een roedeltje van 4 rond hebben lopen… waaronder natuurlijk ook een paws-hondje!

 

Auri

Ik ben Auri Peters, en samen met mijn twee kinderen van bijna 10 en 3 woon ik in Almere. We hebben zelf twee katten, een konijn en een cavia, en sinds begin 2009 zijn wij ook opvanggezin voor PAWS. Dat is tot nu toe zo goed bevallen, dat we hopen nog heel lang hondjes voor PAWS in huis te mogen krijgen, totdat er een baasje is gevonden.

In 2007 overleed mijn lieve beagle BJ, en na een tijd begon het ‘hondenvirus’ weer te kriebelen. Maar ik twijfelde heel erg wat voor een hond ik weer wilde. Via een intensieve zoektocht op Internet kwam ik op de site van PAWS. Zoveel leuke honden, zoveel mooie verhalen. En ineens zag ik het: Ze zochten opvanggezinnen! Het kwartje viel meteen, DAT was wat ik wilde doen. Er zijn voor hondjes die nog geen baas hadden gevonden, ze een warme mand, een liefdevol gezin en een beetje opvoeding bieden. Nadat ik me had aangemeld, en lange gesprekken had gevoerd met Jeannette en Rita, kwam al snel onze eerste ‘pleeghond’ Holly. Een heel lief, klein hondje met een schattige onderbeet. Wat een geweldige hond!
Het is dat ik had afgesproken met mijn dochter dat de eerste hond in ieder geval niet zou kunnen blijven, want ander zag ik de bui al hangen; dan zaten we binnen de kortste keren met een huis vol! Maar Holly vond na een aantal weken een baasje. We waren wel verdrietig, maar binnen een dag stond Kita al op onze stoep. Kita zit nu twee maanden bij ons, en alhoewel het een dame met een gebruiksaanwijzing is, een doerak en soms een lastig portret, is het een geweldige hond, waar we heel veel van houden. Ze is dol op kinderen, en het is een heerlijke knuffel, die graag mee gaat naar het bos. We weten en hopen dat er ook voor haar binnenkort weer een gezin komt. Dat is wat ze verdient. En we weten nu ook dat er weer een nieuw ‘pleeghondje’ zal komen, waar we net zoveel van zullen kunnen houden.

In de toekomst hoop ik nog veel vaker me te kunnen inzetten voor PAWS.
Het is een geweldige stichting, en de mensen stuk voor stuk geweldig betrokken. Met de ervaring en de kundigheid waarmee Rita en de anderen deze ‘club’ leiden kunnen we alleen maar onze handen dichtknijpen!

Elly

Hallo, mijn naam is Elly Stoop, ik ben 64 jaar en werk aan huis in mijn eigen praktijk TCM (traditionele Chinese geneeswijzen).
Sinds 2003 heb ik samen met mijn dochter Roos met regelmaat 1 of meerdere hondjes tegelijk opgevangen voor de stichting – en in de loop der jaren zijn er nu zo’n 30-tal bij ons geweest…

Ik ben zelf meer dan 50 jaar bang geweest voor honden – en daar is 8 jaar geleden een eind aan gekomen toen Roos tijdens een studiedag in het asiel in Leiden – als een blok gevallen is voor onze eerste inmiddels 16-jarige buitenlandse hond Faliro, wat in het Grieks “witte schuimkop van de zee” betekend, hij heeft ook een hele mooie witte kraag…Faliro had voor hij in Nederland kwam al 8 jaar in een Grieks asiel gezeten, zonder toekomst. En zo is onze reis begonnen met de buitenlandse honden – Ralu vanuit het Roemeense asiel, Fila (IM) vanuit Portugal en Doortje uit Griekenland. Doortje zijn wij zelf via Rita in Griekenland gaan ophalen – samen met haar broertje Mels – die meteen ons eerste opvanghondje werd. We combineerden onze vakantie dat jaar met het ophalen van Doortje en Mels – wat nog een hele spannende ervaring was gezien we de hondjes nog 3 dagen het hotel binnengesmokkeld hebben!  Een hele onderneming om de hondjes daar ongezien te laten verblijven – als ze ons betrapt zouden hebben – hadden we met zijn allen het hotel acuut moeten verlaten – maar met de nodige trucs en fooien is alles toch goed gekomen… We zijn toen ook nog naar de plaats Faliro gegaan –– een wijk van Athene – om te kijken waar onze eerste schat vandaan komt – en waren verbaasd van de vele en vooral prachtig mooie zwerfhonden die daar leven…

Het is altijd moeilijk om weer een hondje te laten gaan – maar ik onthoud nog steeds wat Rita mij eens zei : “doordat je ze los durft te laten – maak je plaats voor een nieuwe” – en dus blijft het nog steeds moeilijk – maar moet je hart zo groot zijn dat je door zelf even te moeten slikken – de hond zijn of haar nieuwe geluk gunt…

Ik hoop dit nog heel lang te mogen blijven doen omdat ik het met heel veel plezier doe – en ook omdat ik het zeer zinnig vind om te doen. Het is zo mooi om bijvoorbeeld een heel timide hondje te zien opbloeien tot een hondje wat weer wat meer aandurft en leert dat het er mag zijn.

Claudia en Ted

Wij zijn Ted en Claudia uit Nijmegen, woonachtig in Duitsland Kleve.
Mede dankzij onze stek in Kleve zijn we drie jaar geleden in aanraking gekomen met PAWS en hebben daar onze eerste PAWS hond geadopteerd.
Het duurde even voordat we haar konden halen en werden we behoorlijk uitgehoord over onze situatie en de plaatsing van een grote hond op een terrein dat niet omheind was. Onze Sam kwam in augustus 2006.

Algauw volgde een maatje want alleen is ook maar alleen. Er waren wel wat wrijvingen tussen deze twee, vooral toen we in december 2007 twee opvanghonden erbij kregen. Wat ons erg aansprak was dat je altijd kon bellen en dat ze er altijd voor je zijn als er problemen zijn hoe vaak ik Anita en Rita niet heb gebeld met vragen… dus ook op tweede kerstdag toen het tussen de twee grote honden escaleerde. We hebben toen besloten om het mannetje te herplaatsen en heeft Rita een super plek voor hem gevonden en horen we nog steeds hoe het met hem gaat. Van de twee opvanghonden adopteerde wij er een, dat ging erg goed met het vrouwtje en hadden ze toch weer allebei een maatje. De andere hond kreeg binnen twee weken een nieuw baasje, het grappige is dat ik zelf ook die mensen uithoorde om er zeker van te zijn dat de hond een goed tehuis zou krijgen, dat is kennelijk het PAWS virus, alles in het belang van de honden en niet zomaar het plaatsen van een heleboel honden uit Spanje. Het voelde toen zo goed om de opvanghond mee te zien gaan met zijn nieuwe baasje. In 2008 volgde er nog twee adopties van twee (terror) terriër zusjes voor onszelf. Een mooi stel zo bij elkaar, twee grote en twee kleine hondjes, een huis vol vreugd. Een ieder die bij ons binnen komt staat versteld hoe lief en makkelijk de honden zijn, ze zijn allemaal zo dankbaar en is het zo gemakkelijk om van ze te houden. Na het wegvallen van onze eerste hond, wat erg verdrietig is en waar dan ook weer een Rita en Anita je terzijde staan om dit verdriet te delen, hebben we besloten om ons weer op te geven als opvanggezin. Na een week een telefoontje… of ik een plekje had voor een angstige puppy. We hadden besloten geen puppies te willen opvangen alleen de grote honden, maar je zegt toch geen nee… elke PAWS hond verdient het…en dus kwam Judy, een zeer angstig hoog op de pootjes zwart hertje zoals ze springt. Een uitdaging kan ik je zeggen om daar contact mee te krijgen, gelukkig hebben wij de drie beste opvangers voor nieuwe hondjes die ze meteen op hun gemak laten voelen en dat zijn de andere PAWS honden in ons gezin. Je doet je uiterste best om het nieuwe hondje zich op zijn gemak te laten voelen en weet dat een nieuwe eigenaar er een toppertje aan zal krijgen en dat gevoel is bijzonder. We wilden graag weer een grote hond zelf adopteren en hebben besloten om de oudste dame uit het asiel over te laten komen, iedereen verdient een kans. Op 26 augustus jl. kwam ze over, een echte lekkere harige Moeke. We zijn nu vier dagen verder en moeke ligt al lekker aan je voeten, hobbelt mee met de wandelingen en rent er nog lustig oplos met de andere honden door de stal. Zoveel levenslust en zoveel dankbaarheid wat je van zo’n lieve hond krijgt. Of ze nou 2 jaar oud of 10 jaar oud zijn, hun dankbaarheid blijft hetzelfde. Sommige zouden denken, waarom geen jonge hond daar heb je veel langer plezier van… kan best maar een jonge hond kan ook een ongeluk of ziekte krijgen en kan je deze ook verliezen op jonge leeftijd, deze dame verdient het om op haar oude dag geknuffeld te worden en ergens haar eigen laatste plekje te krijgen en dat willen wij haar bijzonder graag geven.

De andere honden passen zich zo snel aan alle nieuwelingen dat we gezien onze ruimte hier, ruim 3ha en overal land eromheen dat we graag in de toekomst de wat grotere honden willen opvangen zodat zij ook een fijn nieuw baasje hier in Nederland kunnen vinden.
Als ik dit schrijf, liggen er 5 honden om me heen en allemaal in een diepe slaap al zuchtend en snurkend van weer een dag op de boerderij. Moe en voldaan dat is het mooiste plaatje om naar te kijken.

Namens ons allemaal, een knuffel en een poot en de groetjes van Claudia en Ted

Ineke

 

Hallo allemaal,

Ik ben Ineke Craanen, getrouwd en drie kinderen. Wij hebben inmiddels drie honden Chica (uit Nederland) Evy (PAWS) en Abby (PAWS).

Van kinds af aan ben ik gek op honden geweest. Nadat ik examen had gedaan ben ik vrijwilligers werk gaan doen in een dierenasiel. Dat beviel zo goed dat ik er ben blijven plakken totdat ik kinderen kreeg. Ons eerste hondje had ik via dat asiel en was er dus voordat de kinderen kwamen. Toen we hem op 16 jarige leeftijd moesten laten inslapen was het verdriet en gemis groot.

Het heeft een aantal jaren geduurd voordat we weer aan een hondje durfden te beginnen en na lang zoeken in de Nederlandse asiels kwamen we erachter dat er niet veel honden in een gezin geplaatst konden worden. Via een particulier kwamen we aan Chica.

Een jaar later begon voor ons het PAWS avontuur. Voor ons jongste zoontje zochten we er nog een hondje bij. De gesprekken die we voerden met eerst Anita en vervolgens met Rita gaven ons een goed gevoel, deze stichting geeft niet zomaar een hondje “weg”maar wil zeker weten dat het hondje goed terecht komt. Bovendien vond ik het heel goed om te horen dat de honden allemaal gecastreerd en gesteriliseerd worden, dit om te voorkomen dat er met de honden gefokt gaat worden. En zo kwam Evy bij ons, zij paste perfect in ons gezin en samen met Chica vormde ze al gauw een goed duo. Ik bleef de stichting echter volgen en toen er een hond maar op de site bleef staan en na maanden nog steeds niet geplaatst was, heb ik besloten samen met de rest van het gezin om ons op te geven als opvang gezin.

Zo begon ons opvang avontuur, en ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Wat ik elke keer weer zo opvallend vind is dat de honden nog steeds vertrouwen hebben in de mens. Hoe snel ze zich aanpassen en hoe vrij ze zich na korte tijd al voelen. De onvoorwaardelijke liefde die ze je geven is heerlijk om te mogen ontvangen. Het is moeilijk om ze weer te laten gaan maar nu weet ik dat de volgende hond ook weer lief is en dat ik daar ook weer net zo veel van kan houden. Via de nazorg van de honden weet ik ook altijd hoe het met ze gaat en dat vind ik heel belangrijk.

Toch is er nog een hondje bij ons roedeltje terecht gekomen. Zij zat niet bij mij in de opvang, maar ik was opslag verliefd en wist gewoon dat zij bij ons hoorde. Abby is ons derde hondje en ons tweede PAWS hondje.

Aangezien ik het leuk vind om te schrijven, schrijf ik ook voor het PAWS magazine, dat elke donateur ontvangt.

Ik hoop dat ik ooit nog eens overbodig zal zijn als opvang gezin, omdat men dan ook in andere landen weet dat een hond er is om lief te hebben. Dat je voor je hond moet zorgen en dat je ze niet luk raak nestjes moet laten krijgen. Dat men de verantwoording neemt voor het leven van de hond en dat de broodfok is verbannen. Dan, dan ben ik overbodig maar tot die tijd zal ik me blijven inzetten voor de honden die dat nodig hebben.

Elze

Ik ben Elze en woon samen met mn vriend Gijs en 3 katten. Ik ben voor het eerst in aanraking gekomen met PAWS toen mijn ouders 3 jaar geleden Sally adopteerden, een lieve kruising greyhound/herder. Ik woonde toen nog thuis en onze hond hadden we een paar maanden daarvoor moeten laten inslapen. Aanvankelijk keken we in de Nederlandse asiels maar daar vonden we niks wat aan onze ‘eisen’ voldeed. Toen gingen we op internet kijken en kwamen we diverse stichtingen tegen. En wat een boel leuke hondjes. En wat een verhalen over de toestand in het buitenland voor de hondjes. Uiteindelijk is Sally dus naar NL gekomen en daar hebben we (en vooral mijn ouders) geen spijt van!

Ikzelf moet het nog houden bij buitenlandse katten (2 libaneesjes lopen hier rond). Met een 40 urige werkweek is het onmogelijk om zelf een hond te houden. Daarom maak ik tijd vrij om de hondjes te helpen door PAWS te helpen. Ik houd me voornamelijk bezig met de donateurenregistratie. Dus ik kan alleen maar zeggen: word donateur want alle beetjes helpen!

Angelique

Mijn naam is Angelique van Egmond, mijn man Erwin en ik zijn grote dierenliefhebbers, wij hebben 3 honden, 4 katten, een papagaai en een parkiet.
Al een paar jaar ging ik naar Spanje om een tijdje te helpen in het Paws-Patas asiel en in 2008 raakte een bepaalde hond mij, ik wilde haar naar Nederland laten komen en met behulp van Rita kon zij in november 2008 mee op transport naar Nederland. In 2009 ben ik uiteraard weer naar Spanje geweest en toen ik weer thuis was dacht ik dat ik misschien ook wel wat voor Paws Holland kon gaan doen dus ik ben nu een van de nazorgbellers geworden. Ik vind dit heel leuk om te doen want de meeste honden die ik na bel heb ik verzorgd in Spanje en vind het heel fijn om te horen dat ze stuk voor stuk hun gouden mandje hebben gevonden. Naar Paws-Patas Spanje blijf ik gaan, ik vind het werk in het asiel superleuk en de collega’s daar zijn geweldig, en mijn man ook want die blijft thuis om voor onze dieren te zorgen.
Om te zien hoe sommige honden die broodmager en verwaarloosd het asiel binnenkomen hun vertrouwen in de mens niet hebben verloren doet je hart al smelten, ze blijven lief, maar het mooiste is toch als ik de nazorglijst krijg en af en toe de naam van zo’n hondje er tussen zie staan.

Bert

Hallo, ik ben Bert Huizinga of te wel Ome Bert. Door het verlies van mijn vrouw kwam ik meer in contact met Wilma en Rita mijn nichtjes. Hun inzet voor de buitenlandse honden sprak mij enorm aan. Natuurlijk wisten beiden dames mij al gauw te charteren om eens wat op te halen of weg te brengen voor de stichting. Later ging ik zelf meehelpen bij de transporten. Ik hoop nog veel voor deze stichting te kunnen doen samen met alle vrijwilligers. Bent u op zoek naar een lieve hond kijkt u dan eens naar de website van PAWS.